Leven in het beleidsverhaal? Maak een game

Wie achter de muren van het openbaar bestuur heeft gekeken weet ook hoe leuk het er is. De materie waar dagelijks door competente professionals aan wordt gewerkt is bijna altijd boeiend, van digitalisering, logistiek tot aan de aanpak van droogte. De lijst van sterke verhalen is oneindig. Boeiende beleidsverhalen hebben daarom de potentie van een actieve groep volgers of zelfs fans. Die het niet altijd eens zijn met de gemaakte keuzes. Daar gaat het niet om, het gaat om actieve betrokkenheid.

Game als kans

Die betrokkenheid van de grond krijgen is het vak van de toekomst, onder de vlag community management. Community management als vak in aanbouw werkt gestaag aan het opbouwen van een repertoire. Een middel wat tot nu toe wat te weinig gebruikt wordt is een game. Echt een gemiste kans.

Wie in het onderwijs werkt, als vrijwilliger training geeft of alleen maar de eigen kinderen ziet worstelen met huiswerk weet, de concentratie spanne is laag. Vijftien tot twintig minuten volle aandacht is veel, heel veel. Wie tegelijkertijd diezelfde jongeren aan het gamen ziet, merkt ook dat het anders kan. De gamers gaan dag en nacht door, als het aan hen ligt. Kritisch onderzoek laat zien dat bewust gewerkt wordt met verslavende mechanismen. Dat is de foute kant van de zaak. De goede kant van de zaak is het gebruik van het verhaal. Niet allemaal, maar veel games zijn story games, met een narratieve structuur. De stap van jongeren naar alle leeftijden is echt niet zo’n grote, als het gaat om beleidsgames.

Ingrediënten van een beleidsgame

Een beleidsverhaal als een game? Om een grote groep in beweging of soms in vervoering te brengen. Hoe werkt dat? Wat is dan te doen?

Een eerste ingrediënt is personificatie en identificatie. Geef het beleidsverhaal een menselijk gezicht. Sommige beleidsmakers zijn inmiddels zo slim en goed bezig dat zij altijd een personage als symbool om het verhaal laten zweven. Soms wordt dit personage zelfs gebruikt als tool voor online participatie. Zo voor de hand liggend eigenlijk. En zo weinig nog gebruikt.

Het belangrijkste ingrediënt van een verhaal is de worsteling of de strijd. Conflict is de brandstof van elk verhaal, of, in wat een wat duurzamere variant, de stroom waar alles op draait. Hier ligt de grote charme en aantrekkingskracht van elk beleidsverhaal. Het gaat altijd om wikken en wegen en om kiezen. Daarbij is onderscheid te maken tussen grote en kleine conflicten en keuzes. Elke binnenstad dieselvrij in 2030? Dat is een grote verhaallijn. Maar ondertussen zijn er werkelijk onuitputtelijke en grote hoeveelheid kleine dilemma’s en keuzevragen. Dat is de reden waarom beleidswerk in essentie zo mooi is, afgezien van de ‘red tape’.

Met een game wordt het mogelijk al die kleine en soms grotere keuze naar een veel breder publiek te trekken. Laat de community spelen! Online en offline, dat maakt niet uit, dat is een kwestie van vormgeving. De aanpak van droogte? Maak een game. Logistiek en mobiliteit, speel het uit. Eenzaamheid en sociale cohesie, werk met die game. Het laatste voorbeeld is actueel, er is al geld gereserveerd om zo’n game te maken. Dat gaat dan om een groot bedrag, maar dat hoeft helemaal niet. Hoe duur is een bordspel, en dobbelstenen?

Leren van game industrie

Anders dan in een klassiek verhaal, in een boek of film, stelt een game wel extra eisen. In een game is geen tijd voor opbouw, de actie moet direct beginnen. Spelers moeten direct weten wat de volgende stap is. De kunst is te werken met beloningen, als motivering om door te spelen. Wie de techniek van het game goed bestudeert, kan ook voor beleidsmaterie nog veel ontdekken. Het openbaar heeft echt nieuwe functies nodig, community en spelmanagers. Die gaan er ook komen of zijn er zelfs al.

Meer lezen over game en beleid? Bijvoorbeeld ‘Making democracy fun. How game design can empower citizens and transform politics”. Josh Lerner, 2014. En natuurlijk allerlei boeken over game designing!

 

Do it yourself marketing

Harten veroveren met een spannende beleidsambitie? Het is een ondergewaardeerde vraag. Die desondanks steeds vaker gesteld wordt. Wat te doen? Bel communicatie? Op zich een goed idee. Zolang die wegblijven van een al te geijkte benadering.

Niet nog meer gelikte infographics, handleidingen, ronde tafelgesprekken, e-boeken, webinars of het opzetten van een training. Allemaal goed en vooral aardig. Maar het werkt niet (meer). Steun voor beleid vinden is veel meer dan een communicatievraagstuk.

Het alternatief is een goed doordachte strategie. Waarin met toewijding en vooral geduld gewerkt wordt aan een platform. Waarin experts, ervaringsdeskundigen, gebruikers en ontwikkelaars samen hun weg vinden. Harten winnen? Dat doe je met ‘do it yourself marketing’.

Zwermende fans

Rondom elk beleidsvraagstuk ‘zwermt’ een prachtige groep. Soms heel zichtbaar, maar meestal niet. Een groep die het onderwerp in kwestie boeiend, belangrijk en soms ook angstig vindt. Of het nu gaat om mobiliteit, energie, onderwijs, welzijn of zorg, elk beleid heeft fan potentie.

‘’Do it your self marketing betekent betekent allereerst zorgvuldig in gesprek gaan met die fans. Door ze doelgericht op te zoeken. En met hen in gesprek te komen. Met in het achterhoofd het investeringsprincipe. Kapitaal maak je met kapitaal. De fans zijn het kapitaal, marketing staat voor gericht investeren.

Fans van beleid verschillen van elkaar, gelukkig. Ze zoeken allemaal een podium, maar wel steeds op een verschillende manier.  Marketing, of als ander woord community managent, staat voor aanwakkeren van het talent van de fans. In grote lijnen zijn vooral vier soorten talent te onderscheiden:

Talent voor actie

Sommige fans kunnen gewoon niet stilzitten. Ze willen wat doen, problemen oplossen, tastbare resultaten boeken. Iets maken of ontwikkelen. Hoe stimuleer je dus dit talent? Heel eenvoudig, vraag hen om iets te verbeteren! Vraag om een prachtig idee. Vraag om dat ene prachtig plan vijf keer zo goed te maken. Fanpower? Do things better!

Intellectueel talent

Andere fans zijn juist heel reflectief ingesteld. Ze zijn dol op analyseren. Het uitpluizen van het grote plaatje. Hoe zit het precies? Wat zijn de achtergronden van het beleidsverhaal? Binnen welke trends past het? Talent aanwakkeren? Benoem ze als blogger, videomaker of podcast auteur. Laat ze schitteren op het podium van de denkers. Geef ze een rol als leermeester!

Talent voor beïnvloeden

Weer andere fans zijn de influencers. Ze zijn enthousiast en hebben gevoel voor storytelling. Ze kunnen van iets heel droogs toch iets spannend maken. Het zijn de zendelingen die emotie in de aanbieding hebben. Vraag hen dus ook, als fantastische amateurverkopers. Vraag om visieverhalen, ervaringsverhalen, gesprekjes met andere fans en critici.

Talent voor harmonie

En dan zijn er , last but not least, de warme mensen. Mensen die moeiteloos andere mensen aan zich weten te binden. Altijd op zoek om samen iets te organiseren, en dat ook doen met verbazingwekkend gemak. Het zijn de mensen die van elke bijeenkomst een feest maken, waarin iedereen wordt gezien en gehoord. Laat ze dat feest maken! Vraag en stimuleer hen expliciet om in contact te komen met de andere fans.

Denk als een architect

Een beleidsverhaal tot leven wekken? Werk strategisch. Bouw geen muur zonder het plan van de architect. Investeer in het talent van elke fan community. Dat loont!

Geef ons beleidsVERHALEN

Wie actief de algemene media en vakliteratuur volgt wordt zowel ‘overweldigd’ als ‘onderprikkeld’. Het zijn veel verhalen, maar ze raken niet of nauwelijks. Dat is toch jammer. Ons brein reageert maar matig op wat verveelt. Een beleidsmaker die vecht voor aandacht en steun, moet daarom uit een ander vaatje tappen.

Levensechte verhalen

Het antwoord ligt in verhalen, beleidsVERHALEN. De abstracte analyse vervangen of aanvullen door goede verhalen. Schiet wel in de roos met een levensecht verhaal! Zo’n goed verhaal is bij uitstek geschikt om een complex maar inhoudelijk sterk idee, te verklaren en uit te dragen. Aan de slag, geef die verhalen? Zorg dat mensen iets in handen krijgen dat ze willen doorgeven, waar ze boos of blij van worden, dat ze willen doorgeven. Zorg voor verhalen als gesprek van de dag.

Waarbij meteen, zoals in elk verhaal, een aantal schurken te voor schijn komen. Wanneer is een beleidsverhaal goed? En, wie zijn de vertellers?

De vorm telt

De vorm telt zwaar. Houdt het kort. Gebruik beelden zoals een video of clip waarbij niet zozeer de technische perfectie van de beelden telt, maar wel of ze een inhoudelijk verhaal vertellen. Gebruik foto’s of andere beelden waarin een metafoor of analogie is verwerkt. Maak ook duidelijk wie de vertellers zijn, als mensen van ‘vlees en bloed’. Anonieme verhalen tellen niet, als middel om vertrouwen te winnen.

Verhalen die opvallen

Dan de inhoud. In die grote verhalenstroom is het steeds zoeken naar dat ene verhaal dat opvalt. Dat als ijzersterk wordt ervaren omdat het persoonlijk is. Omdat er in geknokt wordt (‘versla die schurk’). Ons brein staat vooral wagenwijd open voor elke oplossing die afwijkt van het gebruikelijke. Zorg voor de onverwachte twist, alles wat als briljant voelt, heeft vele strepen voor.

Balans tussen feiten en verhalen

Natuurlijk, een mooie balans tussen feiten en verhalen is nog steeds in trek, ook bij beleidsverhalen. Maar zelfs de wereld van de accountancy wordt spannend (he, boekhouders zijn goud waard hoor!) wanneer die erin slaagt om een verhaal te vertellen van wat wordt gemist wanneer de cijfers niet op orde zijn. En wie strooit met valse feiten, moet niet alleen bestreden worden met feiten die wel kloppen, maar ook met ‘counternarratives’. Zo kun je de valse profeten echt ontmaskeren.

Vriendelijke vertellers

Naast de vorm en inhoud is ook een belangrijke vraag wie de vertellers zijn. Niet zozeer die doorgetrainde, professionele marketeer. Denk aan de aloude ‘mond op mond reclame’, niets is beter dan een vriend of goede kennis die vertelt. Een goed verhaal gedijt bij vriendelijke vertellers. Daarom is ook een community platform zo belangrijk, waarin die vriendelijke verhalen van de een naar de ander worden doorgegeven. Met enige en gerichte steun bij het ophalen, verwerken en presenteren van die verhalen, dat helpt wel.

‘People are dying for stories. All we have to do is give it them.’ #

 

#Veel meer mooie verhalen in The Storyteller’s Secret van Carmine Gallo uit 2018

#eengoedbeleidsverhaalverdienteencommunity

Vervelende beleidsverhalen bestaan niet?

Beleid maken anno nu draait in essentie vooral om ‘capacity building’. Het gaat niet alleen om de inhoudelijke en technische finesses, het gaat ook om het binden en verbinden van instituties, professionals, gebruikers en ervaringsdeskundigen aan het beleidsverhaal. Beleidsverhalen krijgen in de praktijk van alledag vooral vorm via projecten. Projectleiders doen er verstandig aan hun eigen verhaal steeds te beoordelen op ‘capaciteitswaarde’. Krijgen we hiermee mensen op de been? Wie de oren en ogen wijd openzet moet helaas constateren, het valt niet mee. Veel beleidsverhalen zijn ronduit ‘vervelend’. Niet zozeer in de betekenis van gevoelige of belastend. Goed beleid doet altijd een beetje (ergens) pijn. Maar wel in de betekenis van letterlijk vervelend.

Alles onder controle?

Een voorbeeld? Neem duurzaamheid. In een scherp bestuurskundig rapport uit 2009 over ‘de governance van adaptie‘ werd dit al geconstateerd en voorspeld. # ‘Op die manier gaat klimaatbestendigheid eerdere ambitieuze beleidsbeginselen achterna zoals ‘duurzaamheid’ en ‘veiligheid’. Ook deze thema’s zijn gaandeweg uitgewerkt in regelgeving, voorschriften, randvoorwaarden en eisen en zijn daarmee voor veel partijen, synoniem geworden voor kosten, bureaucratie en controle’. Wie verder leest ziet en voelt in diezelfde studie vooral een pleidooi voor, hoe toepasselijk, het opwekken en aanboren van nieuwe energie: ‘Anderzijds zal de overheid zich moeten inspannen om voldoende creativiteit los te maken in de samenleving en partijen aan te zetten tot ‘neue Kombinationen’ (vernieuwing vereist ontmoetingen tussen gescheiden werelden, Joseph Schumpeter)’

Het vervelende is dat schijnbaar vervelende beleidsverhalen dat bij nadere beschouwing maar zelden zijn. Juist die verhalen over duurzaamheid en energietransitie zijn spannend en zeker uitdagend. Wat gaat er mis? Hoe kan de ‘capaciteitswaarde’ worden versterkt? Eenvoudige antwoorden zijn er niet, maar ik doe toch een poging.

1 De kracht van een enthousiaste verteller

Het is eigenlijk te gek voor woorden en beelden. Waarom vertellen we niet beter? Neem opnieuw de casus duurzaamheid. En neem bijvoorbeeld de CEO van Siemens, Ab van der Touw, in 2017. ## “Het is toch geweldig als je in een huis woont dat energieneutraal en -onafhankelijk is, als je kan reizen zonder carbon footprint, als we van ons wagenpark nog maar vijf procent nodig hebben? In de energiewereld voltrekt zich de grootste omwenteling sinds de toepassing van de verbrandingsmotor.” Natuurlijk, de grootste problemen zijn per definitie de grootste markten en deze verteller uit het bedrijfsleven is zeker geen altruïst. Maar de CEO kan het dus wel, vertellen!

2 Niet alleen ‘uitrollen’ en maar ook ‘uitdragen’

Veel goed geschoolde technologen zijn zeer ‘down to earth’. En daarmee dikwijls aangesteld als projectleider, voor de realisatie van beleidsambities. Ze zijn in de regel praktisch en vooral, hebben altijd haast. Ze zijn kortom van de school ‘oppakken en uitrollen’. Niks mis mee, maar alles heeft zijn prijs. Wie vooral uit wil rollen probeert hindermacht zoveel mogelijk om te zeilen. Hindermacht bijvoorbeeld van bewoners en gebruikers. En daar gaat het mis. Een goed beleidsverhaal nodigt uit, doet ook een persoonlijke oproep. Energietransitie? Zet niet alleen in grootschalige ingrepen, maar maak het ook klein en persoonlijk. Het gaat niet alleen over warmtenetten, maar ook over tochtstrippen in het eigen huis. Maak van het grote verhaal ook een klein verhaal. Dan maar wat vertraging. Niet alleen maar ‘uitrollen’, maar ook ‘uitdragen!’

3 Oog voor symboliek en historie

Een goed beleidsverhaal maken betekent ook nadenken over, met een wat dure term, ‘culturele verbinding’. Aanhaken bij wat mensen gemeenschappelijk hebben. Beleid is ook symboliek. Wie bijvoorbeeld werkt aan sociale cohesie doet er verstandig aan ook ‘frames’ als nabuurschap te gebruiken. Niet verbindt zo als een gemeenschappelijke ervaring, als historie dus. Ik kom opnieuw terug op de energietransitie, waar water meer en meer als bron van energie wordt (her)ontdekt. In plaats van praten over aquathermie, kunnen we het ook hebben over hoe gelukkig we ons prijzen met onze eigen rivier of kanaal. Die we allemaal kennen omdat ze al een leven lang bij ons horen.

Vervelende beleidsverhalen bestaan niet?

# De governance van adaptie, Arwin van Buuren en Geert Teisman, Universiteit Utrecht, 2009

## electricitymatters.siemens.nl, 21 juni 2017

 

 

 

 

De ‘emotionele reis’ van een sterk beleidsverhaal

Hoe win je als beleidsmaker de verhalenrace om aandacht? Hoe krijg je steun voor ‘jouw’ verhaal? Door het verhaal als merk te presenteren en een community te winnen met ‘liefde’ voor dat verhaal!

Ok.

Maar hoe werkt dat?

Een creatieve benadering is dat van de emotionele reis *. Denk daarbij aan het betreden van een trap waarbij de wandelaar steeds een trede hoger komt. Een verhaal moet eerst opgepikt worden (‘awareness’). Dan moet helder worden waar het om gaat (‘learning’). Als het verhaal boeiend, waardevol en aantrekkelijk genoeg is, groeit de kans op identificatie (‘love’ en like’). Met zelfs de kans op mensen die zichzelf opwerpen als ‘gepassioneerde verhalenvertellers’ (‘loyal’).

Waardevolle kennis

Storytelling en community management helpen om zover te komen. Cruciaal is het leveren van waarde. Wie een verhaal ‘aanbiedt’ moet waarde leveren. ‘Uw tijd voor onze kennis’, een verhaal vertellen is in feite ruilen. Het vraagt luisteren en nog eens luisteren, voordat een verhaal naar buiten mag. Het gaat in essentie niet om zenden, maar om het starten van een conversatie. Het verhaal herinnert mensen aan iets, biedt een andere kijk op zaken of geeft zelfs een handleiding om zelf aan de slag te gaan. De aangeboden informatie biedt feiten en achtergrondkennis, bij voorkeur gemend met persoonlijke ervaringen en gepresenteerd op journalistieke wijze. Een beleidsverhaal vertellen is een vak!

Meer dan inhoud

De emotionele reis vraagt om meer, veel meer zelfs. De stijl is ook belangrijk, naast de inhoud. De aardige titel tot aan de aanstekelijke afbeelding, het is van grote waarde. Vooral de visuals zijn van grote waarde. Denk aan het succes van Pinterest! Een afbeelding met wat humor of zelfspot is vaak een grote pre.

De visuele waarde wordt nog groter wanneer ze ook een symbolische betekenis in zich dragen, verbonden met culturele identiteit. Dat dit vraagt om zorgvuldig kiezen zal duidelijk zijn, in gepolariseerde tijden. Denk aan sportprestaties op het ijs of de olympische spelen, die ook vaak van stal gehaald worden en daarmee ook wat cliché zijn.

Een wat onderschat aspect is ‘de timing’. Niemand zit zomaar op een beleidsboodschap te wachten. Specifieke evenementen of tijdstippen uitkiezen om het verhaal te lanceren of te voeden hoort er ook bij. Denk aan de actuele vuurwerkdiscussie.

Eigen beelden

De waarde van alle inzet om het beleidsverhaal tot leven te wekken stijgt wanneer het zich makkelijk laat delen en vooral ook wanneer mensen er zelf mee aan de slag kunnen. Met eigen opinies, feitjes, ervaringen en vooral ook eigen foto’s en film. Niets is zo veelzeggend als eigen beelden. Het beste beleidsverhaal is dat waarmee mensen zelf aan de slag gaan.

*Het concept van de emotionele reis wordt door veel auteurs gebruikt en is o.a. te vinden in ‘The power of visual storytelling’ van Ekateria Walter en Jessica Gioglio uit 2014, p.26

 

 

Beleid is conversatie

Beleid krijgt in de praktijk vorm door strategie en visie, op schrift gestelde ambities, voornemens en wensen. De hoop achter elke visie of strategie is beweging. Het moet wat teweegbrengen, anders is het verspilde moeite.

De term ‘beweging’ is boeiend. Het verwijst allereerst naar concrete acties, naar nieuwe producten of diensten. De opstellers hopen met hun plan te verleiden of steun te krijgen voor nieuwe maatregelen. Beweging verwijst daarnaast ook naar mensen, die de visie of strategie omarmen en besluiten zich daardoor in te spannen. Die mensen zijn zowel professionals met een gerichte opdracht of taak (‘wij realiseren de strategie in de praktijk’) als gebruikers en ervaringsdeskundigen die de visie of strategie interessant vinden. En er mee aan slag willen.

Mensen komen niet vanzelf in beweging, ze moeten daarvoor geraakt en geïnspireerd worden. Ze komen vooral in actie wanneer ze zich verbonden voelen, uit interesse, persoonlijk belang of vanwege ervaring, met het onderwerp in kwestie.

Beleidsverhalen gaan over mensen

Een beleidsmaker is daarom altijd een verhalenverteller die de plicht heeft om een goed verhaal te brengen. Elk verhaal is persoonlijk, hoe abstract het soms ook opschreven wordt. Het gaat over mensen die iets willen veranderen (‘de missie’) en daarvoor obstakels overwinnen en keuzes maken. Mensen houden letterlijk van verhalen over andere mensen, vooral duidelijk wordt hoe ze helpen het lot van andere mensen te verbeteren. Een verstandige beleidsmaker geeft daarom elk beleidsverhaal een menselijk gezicht. Ervaren politici zijn daar vaak bijzonder bedreven in, en doen dat knap. En zijn daarin een inspirerend voorbeeld voor beleidsprofessionals, die iets minder gewend zijn zo te denken en werken.

Praten over een merk

Beleid is niet alleen een verhaal, het is nog meer. Even een uitstapje naar het bedrijfsleven. Bedrijven weten als de beste dat de verkoop van hun product sterk afhangt van de status van het merk. Het is niet alleen de kwaliteit van het product of dienst, maar ook het gesprek (‘the buzz’) daarom heen. Enthousiaste consumenten praten over hun merk, online en offline. Een merk is daarom een levendige dialoog met (potentiële) klanten. Terug naar beleid. Beleid is ook te benaderen als een merk, een merk dat voor conversatie zorgt. Een goed beleidsverhaal is (als) een sterk merk dat zorgt voor conversatie. Geen buzz over de plannen of voornemens? Jammer, en een signaal dat het hoogstwaarschijnlijk niet zomaar goed komt.

Wie via beleid beweging wil krijgen, zorgt daarom voor een podium. Een podium, online en offline, waarop mensen vragen stellen, opinies geven en suggesties kwijt kunnen. Omdat niet iedereen dat zomaar en uit zich zelf doet, helpt het om via moderators en communitybuilders de conversatie te versterken via uitnodiging mee te doen aan het gesprek, humor, opwinding en verrassing. De winst van een actieve community rond een merk als beleidsverhaal is groot. Veel groter dan dat wat elke instelling of dienst ooit zelf te weeg kan brengen. Investeren in beleid als merk betaalt zich altijd uit.

#elkgoedbeleidsverhaalverdienteencommunity

Waarom een goed beleidsverhaal een community verdient

Met grote regelmaat worden door talentvolle en betrokken mensen beleidsverhalen gemaakt. Ze heten visie of strategie en staan vol ambities en voornemens. Het zijn verhalen voor de goede zaak, dikwijls degelijk onderbouwd en ook steeds beter geïllustreerd.

De makers beseffen al snel dat ze in een verhalenrace zijn terechtgekomen. Veel verhalen sneuvelen onderweg, door gebrek aan aandacht en steun. Steun van politiek en bestuur, maar vooral maatschappelijke steun.

De waarde van marketing

Zonder marketing lukt het niet om een beleidsverhaal levend maken. Marketing kent verschillende vormen. Van oudsher staat marketing voor aantrekkelijke communicatie, in woord en vooral beeld. Sociale media bieden daarvoor volop kansen.

Een relatief nieuwe vorm is marketing via community building. Het beleidsverhaal wordt in die zienswijze een merk waarmee mensen zich identificeren. Een goed en wervend beleidsverhaal trekt mensen aan die de boodschap actief ondersteunen, op bijeenkomsten afkomen en zelf via kennisuitwisseling en nieuwe initiatieven en plannen het beleidsverhaal omarmen. Een recent en actueel voorbeeld is duurzaamheid. Duurzaamheid is meer dan beleid, het is ook een way of life waarmee mensen zich identificeren.

Passie van fans

Een goed beleidsverhaal trekt fans, die zich als moderne stam verzamelen, online en offline. Waar de stam, clan of het aloude dorp draaide om nabijheid en een gezamenlijke geschiedenis, is het nu de gedeelde interesse of passie die zorgt voor actieve verspreiding en innovatie.

Net zoals een bedrijf dat via een community een merk promoot er verstandig aan doet wat op de achtergrond te blijven, kiest ook een moderne overheid voor subtiele en bescheiden begeleiding. Bij overheden, van rijk tot gemeente, komen steeds meer community builders in dienst die op creatieve en slimme wijze proberen met de bouw van een community aandacht en energie proberen te krijgen voor beleidsverhalen.

Community building is een spel van verleiding, waar met gedoseerde en gepaste pikkels mensen verleid worden om aan te haken. Via de organisatie van boeiende evenementen, het modereren en voeden van een goed debat of de introductie van wervende symbolen of rituelen. Elke community builder zorgt, vergelijk met een theater programmeur, voor een boeiend programma om zowel het verhaal als de fans erom heen tevreden en actief te houden.

Stijgende sociale waarde

De community begint met inhoudelijke belangstelling en betrokkenheid. Naarmate de community  groeit en meer duurzaam wordt, groeit ook de belangstelling van de deelnemers voor elkaar. De sociale waarde stijgt. Deelnemers ontwikkelen een ‘wij gevoel’ en ontwikkelen een zorgplicht voor elkaar. Het beleidsverhaal is niet alleen ons verhaal geworden, de community wordt meer en meer onze groep.

Community building is een nieuwe vorm van beleidsmarketing die vooral in de publieke sector nog in de kinderschoenen staat. Het vertrekpunt is het optimaal benutten van het culturele en sociale kapitaal van de gemeenschap. Actieve fans zijn slim, aardig, betrokken, ondernemend en vormen met elkaar een onweerstaanbare groep.