John Bolton, het boek

Vandaag doorgebracht met lezen van boek John Bolton, de man van buitenlandse zaken. Met dank aan Twitter. Een hele kluif. Volstrekt het tegenovergestelde van een sensatieboek. Wel een bestuurskundig gezien meer dan interessant boek, beetje in de traditie van alle boeken van Bob Woodward.

Bolton behandelt al zijn dossiers bijzonder nauwgezet, van Afghanistan tot Iran en China. Inhoudelijk behoort hij tot de rechtervleugel, heeft niets met internationale instituties, en is gefixeerd op de macht van de V.S. vergroten.

Samen met Pompeo speelt hij een zware rol in het Trump beleid. Dat hij midden in de regeringsjaren van Trump zo’n memoire-achtig boek schrijft komt op mij over als een ernstige vorm van ‘matennaaierij’. Hij geeft overigens relatief weinig oordelen, spreekt met feiten.

Lollig wordt hij – onbedoeld waarschijnlijk – vooral als de schoonzoon van Trump, Kushner, beschrijft. Die wordt steeds bij alle moeilijke dossiers gehaald, om vervolgens door de hele wereld te worden uitgelachen en weggeblazen. Internationale politiek is geen speeltuin.

Trump komt niet per se over als lui. Hij is vooral anders. Komt pas om 12 uur op kantoor, omdat hij in de ochtend met jan en alleman zit te bellen. Die invloed van de buitenwacht is voor iedereen uiterst ondoorzichtig.

Trump komt ook over als iemand die zijn kunnen ernstig overschat. De president van Rusland en China is altijd zwaar geprepareerd en ook Europese leiders komen er goed van af. Trump denkt op de persoon te kunnen spelen, een gezellig sfeertje te kunnen creëren en dan een deal te maken. Dat lukt totaal niet. Daar is het kaliber tegenover hem te groot voor.

Wat voortdurend de leidraad voor Trump is, is niet zwak overkomen in de beeldvorming. Daar moet alles voor wijken. Ook boeiend is dat internationale politiek wordt teruggebracht tot cijfers, ‘verdien je meer dan je uitgeeft’. Dat dit tot ongelukken leidt is uit te tellen.

Bolton moet niet veel hebben van generaals en oud-generaals, die niet zo behendig zijn in politieke strategie en samenwerking. Ook oud-toppers uit het bedrijfsleven hebben het moeilijk omdat ze te naïef zijn, en veronderstellen dat de eigen organisatie wel steunt.

Hij is zeer beducht op tegenwerking vanuit ambtelijke diensten en meent die met een ‘culturele revolutie’ te kunnen bedwingen. De ambtenaren noemt hij the building.

Regelmatig komen medewerkers uit het Witte Huis voorbij die moegestreden de strijd staken. Een van hen zegt ergens, twee jaar terug. ‘Wat gaat er gebeuren als het land nu eens in een echte crisis terecht komt?’.

Besturen is een vak. Politiek is een vak. Trump heeft een afwijkende stijl, dat kan soms verfrissend zijn. Maar hij is geen vakman. ‘Wrong man in the wrong place’.

De rol van de tweets komt natuurlijk ook langs. Als met veel moeite op een dossier iets is bereikt, is het nogal eens een tweet die alles weer in de war schopt. De ijdelheid en scoringsdrift zit strategie dan in de weg.

Bolton is een jurist, een amorele en berekende man, wel een vakman en keihard. Die in de afgelopen een grote stempel op het beleid heeft gedrukt, weg uit de Irak deal, de mensenrechten commissie, de rol van de V.S en de NATO en het klimaatakkoord. De klassieke republikeinen zijn vanuit een progressief perspectief bijna moeilijker te bestrijden dan Trump. Als Trump volwassener was geweest was de schade voor de wereld (mijn perceptie) beslist niet veel minder geweest. Misschien zelfs, integendeel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s